Katmanlı anlatı, bir sanat eserinde birden fazla zaman, bakış açısı veya anlam düzeyinin aynı anda bulunmasıdır. Görsel öğeler ilk bakışta tek bir sahne oluştururken ayrıntılar farklı hikâyeler ve yorumlar ortaya çıkarabilir. Çağdaş resim, fotoğraf ve enstalasyonlarda sıkça karşılaşılan bir anlatım biçimidir.

Psikocoğrafya, coğrafi çevrenin insan davranışları, duyguları ve algısı üzerindeki etkilerini araştıran yaklaşımdır. Şehirde dolaşma, rastlantısal rotalar ve mekânın duygusal etkileri üzerinde durur. Sanatçılar tarafından kent deneyimini eleştirel ve deneysel biçimde yorumlamak için kullanılabilir.

Stuckizm, 1999 yılında İngilterede ortaya çıkan ve kavramsal sanatın egemenliğine karşı figüratif resim ve kişisel ifade biçimlerini savunan sanat hareketidir. Geleneksel resim üretimini yeniden önemsemeyi amaçlar. Çağdaş sanat kurumlarına ve sanat piyasasının bazı eğilimlerine eleştirel yaklaşır.

Süperflat, Japon sanatçı Takashi Murakami tarafından ortaya konan ve geleneksel Japon görsel kültürüyle çağdaş popüler kültürü bir araya getiren sanat yaklaşımıdır. Düz yüzeyler, belirgin konturlar, anime ve manga estetiği öne çıkar. Yüksek sanat ile popüler kültür arasındaki ayrımı sorgular.

Hiperrealizm, fotoğrafik gerçekliğe yaklaşan ayrıntı ve yüzey doğruluğuyla tanınan sanat yaklaşımıdır. Resim ve heykelde gündelik nesneler, insan yüzleri ve çevresel ayrıntılar son derece gerçekçi biçimde işlenir. Fotoğrafın gerçeklik algısı üzerindeki etkisini de sorgulayabilir.

Yeni figürasyon, soyut sanatın egemen olduğu dönemlerde insan figürünü yeniden merkeze alan farklı sanat yaklaşımlarını tanımlar. Figürler çoğu zaman parçalanmış, çarpıtılmış veya toplumsal ve psikolojik gerilimleri yansıtan biçimlerde sunulur. Tek bir üsluptan çok çeşitli figüratif eğilimleri kapsar.

Taşizm, boya lekeleri, damlalar ve kendiliğinden oluşan izleri temel alan soyut resim yaklaşımıdır. Fransızca leke anlamındaki sözcükten türemiştir. Özellikle İkinci Dünya Savaşı sonrasında Avrupa soyut resminde etkili olmuş, sanatçının sezgisel ve jestsel üretimini öne çıkarmıştır.

Enformel sanat, 1940lı ve 1950li yıllarda Avrupa ve çevresinde gelişen, katı geometrik düzenlerden uzaklaşarak serbest biçimlere, dokulara ve jestsel anlatıma yönelen soyut sanat anlayışıdır. Malzemenin rastlantısal özelliklerini ve sanatçının fiziksel müdahalesini ön plana çıkarır.

Happening, izleyicinin katılımına ve belirli bir mekânda gerçekleşen olaylara dayanan deneysel sanat biçimidir. Önceden bütünüyle belirlenmiş bir sanat nesnesi yerine, zaman içinde gelişen eylemler ve karşılaşmalar önem taşır. 1950li ve 1960lı yıllarda performans sanatının gelişimine katkıda bulunmuştur.

Fluxus, 1960lı yıllarda uluslararası ölçekte gelişen ve sanat ile gündelik yaşam arasındaki sınırları ortadan kaldırmayı amaçlayan avangart harekettir. Performans, müzik, şiir, deneysel etkinlik ve basılı materyaller kullanır. Sanat eserini kalıcı bir nesne olmaktan çıkarıp eylem ve deneyime dönüştürür.

Arte Povera, 1960lı yıllarda İtalyada gelişen ve geleneksel sanat malzemeleri yerine toprak, taş, kumaş, ahşap ve gündelik nesneler gibi basit malzemeleri kullanan sanat hareketidir. Sanat ile yaşam arasındaki sınırları sorgular; endüstriyel üretim ve tüketim kültürüne eleştirel yaklaşır.

Süreç sanatı, ortaya çıkan nihai nesneden çok üretim sürecini ve malzemenin dönüşümünü önemseyen sanat yaklaşımıdır. Eserin değişmesi, bozulması veya zaman içinde farklılaşması üretimin doğal bir parçası olabilir. Sanatçının kontrolü ve eserin kalıcılığı gibi konuları sorgular.

Sanal gerçeklik sanatı, izleyiciyi bilgisayar tarafından oluşturulan üç boyutlu dijital ortamlara taşıyan sanat pratiğidir. Başlık ve hareket algılayıcıları gibi araçlarla izleyici mekânın içinde dolaşabilir ve eserle etkileşim kurabilir. Geleneksel izleme biçimini bedensel ve katılımcı bir deneyime dönüştürür.

Artırılmış gerçeklik sanatı, dijital görüntü ve nesnelerin gerçek çevre üzerine teknolojik araçlarla yerleştirilmesiyle oluşturulur. İzleyici fiziksel mekânı görmeye devam ederken dijital katmanlarla etkileşime girer. Kamusal sanat, sergileme ve mekâna özgü deneyimlerde yeni olanaklar sunar.

Transmedya sanatı, bir anlatının veya sanatsal fikrin birden fazla medya ve iletişim ortamı üzerinden geliştirilmesidir. Video, fotoğraf, performans, metin, dijital platformlar ve fiziksel mekânlar birlikte kullanılabilir. Her ortam anlatıya farklı bir boyut ekleyerek bütünlüklü bir deneyim oluşturur.

Biyo sanat, canlı organizmaları, biyolojik süreçleri veya biyoteknolojik yöntemleri sanat üretiminin parçası hâline getiren çağdaş sanat alanıdır. Hücre kültürleri, mikroorganizmalar ve genetik materyaller kullanılabilir. Yaşamın tasarlanması, bilimsel etik ve insanın doğaya müdahalesi gibi soruları gündeme getirir.

Veri sanatı, sayısal veya nitel verilerin görsel, işitsel ya da mekânsal sanat eserlerine dönüştürülmesidir. Veriler yalnızca bilgi sunmak için değil, estetik ve eleştirel bir anlatı oluşturmak için kullanılır. Büyük veri, gözetim, çevre ve toplumsal davranışlar sık işlenen konular arasındadır.

Algoritmik sanat, belirli matematiksel veya mantıksal kuralların uygulanmasıyla üretilen sanat eserleridir. Algoritmalar görüntü, desen, ses veya hareket oluşturabilir. Sanatçının rolü çoğu zaman algoritmanın tasarlanması, sınırlarının belirlenmesi ve ortaya çıkan sonuçların seçilmesiyle şekillenir.

Üretken sanat, sanatçının belirlediği kurallar, algoritmalar veya sistemler aracılığıyla ortaya çıkan sanat eserlerini ifade eder. Sanatçı her ayrıntıyı doğrudan üretmek yerine sonuçları belirleyen süreci tasarlar. Bilgisayar yazılımları, rastlantısal işlemler ve matematiksel modeller yaygın araçlardır.

Net sanatı, interneti yalnızca bir dağıtım kanalı olarak değil, eserin üretim ve deneyim koşullarının bir parçası olarak kullanan sanat pratiğidir. Web siteleri, ağ yapıları, çevrimiçi etkileşimler ve dijital iletişim biçimleri eserin malzemesi olabilir. 1990lı yıllarda belirginleşmiştir.