1930'larda Japonya sokaklarında bisikletinin arkasına ahşap bir minyatür sahne kutusu yükleyip tahta takunya vurarak çocukları toplayan ve önce şeker sattıktan sonra kutudan resimli kartları sırayla çekerek ses efektleriyle hikâye anlatan gezici kâğıt tiyatrosu geleneğidir. Bugünkü manga sanatçılarının birçoğu ilk anlatı eğitimini bu bisikletli anlatıcılardan almıştır.
In 1930s Japanese neighborhoods, storytellers clacked wooden blocks to gather children around a miniature theatre mounted on a bicycle, sold sweets first, and slid illustrated story cards sequentially through the frame. Many pioneering manga artists learned pacing from these street stages.