Beş dakika boyunca hüzünlü, karanlık ve minör tonda ağlatan bir Barok ya da Rönesans eserinin tam son akorda birdenbire güneş açmış gibi parlak bir majör akorla bitmesi hilesidir. Bach bu numarayı o kadar severdi ki en kederli füglerinin sonunda bile dinleyiciye ufak bir teselli kapısı bırakırdı.
After five minutes of brooding minor tragedy, the very final chord suddenly brightens into a radiant major triad like sunlight breaking through storm clouds. Bach adored ending his darkest fugues with this unexpected glimmer of consolation.