Anadolu'dan İrlanda'ya ve Balkanlar'a kadar ölüm, ayrılık ya da felaket karşısında kadın ağıtçıların önceden yazılmamış içli ezgiler ve doğaçlama dizelerle topluluğun yasını görünür kıldığı kadim sözlü halk sanatıdır. Acıyı tek kişinin omzunda bırakmayıp herkesin birlikte ağlayabileceği ortak bir ritüele çevirir.
From Anatolian villages to Irish keening traditions, mourners improvise raw lyrical melodies in the face of loss so grief doesn't isolate the bereaved. Collective lament transforms silent shock into shared communal catharsis.